Ledenraad: geraakt

‘Toch raakt het me. Ik ging hier alleen heen, omdat er al zoveel festiviteiten geweest zijn de afgelopen weken. Nu zit ik hier in jullie midden en toch, heel onverwacht, raakt het me.’

De ledenraad is meer dan vergaderen over belangrijke zaken die de basis vormen van doopsgezind Nederland. Het gaat over jaarverslagen, jaarplannen, financiële verantwoording, communicatie, evenementen, benoemingen, erfgoed, beleid. Maar soms, heel soms (het liefst zo vaak mogelijk) is de ledenraad even het middelpunt van alles. Daar waar de hemel de aarde raakt. Daar waar de heilige geest aan het werk is. Er wordt gezongen, er brandt een kaars, er komen mensen samen. Daar in het midden stond nu Jelle Waringa. Eerder stonden daar Margarithe Veen, Nick Everts, Geke van Vliet, Saapke van der Meer en zo veel anderen. In het middelpunt van die bijeenkomst.

De ledenraad is drie keer per jaar het hoogste orgaan van de doopsgezinden. Daar waar beleid gemaakt wordt, maar ook de plek waar nieuwe proponenten opgenomen worden. Officieel. Met een woordje, een cadeau, een gebed en een applaus. Te midden van iedereen die hen lief is, te midden van de gemeenschap waar ze zich thuis voelen. Zo thuis dat ze als proponent onderdeel willen zijn van die gemeenschap.

Jelle kwam alleen. ‘Iedereen die me lief is, is er de afgelopen weken al bij geweest toen ik m’n proponentsexamen deed, toen ik afscheid nam van mijn doopsgezinde gemeente in Schagen en toen ik intrede deed in mijn nieuwe doopsgezinde gemeente Giethoorn. Dit lukt mij wel alleen, het is toch een formaliteit’.

Het raakt hem. Het raakt om onderdeel te zijn van de gemeenschap. Alweer. Op een andere manier. Het raakt vooral dat je op zoveel verschillende manieren onderdeel kan zijn van die gemeenschap. Een gemeenschap die bestaat uit zoveel mensen met zoveel talenten. Mensen die allemaal anders zijn. Die allemaal op hun manier werken aan Gods koninkrijk. Dat raakt. Steeds weer.

Tekst en beeld: Kalle Brüsewitz